آوای نگاه های بی صدا

چقدر این چند روزه بد بود. با یه نگاه بین بچه ها کلی تنفر و اضطراب و محبت و... منتقل می شد.واقعا فشار عصبی شدیدی به من و بچه های خوابگاه وارد شد. مسله هم اتاق شدن خیلی رو اعصابه ، بعضی ها حرکات زشتی رو انجام دادند و در یک حرکت ضربتی در لحظات آخر یکی رو بیرون کردند!چرا ما آدم ها اینطور هستیم؟اتفاقات زیادی تو این مدت تو خوابگاه افتاده تلخ و شیربن!